مؤلف علّامه ملّا محمّد باقر مجلسى ( 1037 - 1110 ق ) از بزرگ‌ترين دانشمندان اسلامى است كه با همّت عالى و اقدمات نيكش ، مذهب تشيع در سراسر اين كشور ، به اوجِ رواج و انتشار رسيد و بركات آثارش اثرات شگرفى در نهاد خاصّ و عام بر جاى گذاشت . شيخ حرّ عاملى ، ملا محمّد اردبيلى ، آقا احمد كرمانشاهى و مير محمّد حسين خاتون آبادى در سطورى كه مىآوريم او را اين‌گونه ستوده‌اند : « عالم فاضل ماهر ، محققِ مدقق ، علامهء فهّامه ، فقيه متكلّم ، محدّث ثقه ، جامع همهء خوبىها و فضايل » . « وحيد عصر و يگانهء زمانِ خود بود ، علمش بسيار ، و تصانيفش نيكوست . شخصيت وى از نظر علوِّ قدر و بزرگى شأن و مقامِ عالى و تبحرش در علوم عقلى و نقلى و دقت نظر و رأىِ صائب و وثاقت و امانتِ در نقلِ مطالب و عدالت ، مشهورتر از آن است كه گفته شود و ما فوق آن است ، كه در عبارت بگنجد » . « اگر بخواهم ذره‌اى از آفتاب مكرمت و فضيلت و جامعيت و حالات و كرامات و مجاهدات و ضبط اوقات و طور معاش و مكارمِ اخلاقِ آن زبدهء آفاق را شرح دهم ، كتابى مبسوط شود و بسيارى ازمطوّلات بايد ، كه به مختصرى از احوالش ، اشاره شود » . « وى از همهء اعاظمِ فقها و افاخم محدثين و علماى ما برتر و بزرگ‌تر و در فنون فقه